Iceland Foods Ltd
przeciwko
Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
Wyrok Sądu (siódma izba) z dnia 16 lipca 2025 r.
Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy Iceland – Bezwzględna podstawa unieważnienia – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]
Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi – Pojęcie
[rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)]
(zob. pkt 22, 23)
Znak towarowy Unii Europejskiej – Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi – Ocena charakteru opisowego oznaczenia – Nazwy geograficzne
[rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)]
(zob. pkt 24–29, 46, 70)
Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi – Graficzny znak towarowy Iceland
[rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)]
(zob. pkt 30, 36–39, 46–54, 58–63, 67, 69–71)
Streszczenie
W swoich wyrokach Sąd wypowiedział się w przedmiocie opisowego charakteru dwóch oznaczeń zawierających nazwę państwa europejskiego (ICELAND) i oddalił skargi wniesione na decyzje Wielkiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) ze względu na to, że oznaczenia te opisują pochodzenie geograficzne oznaczonych nimi towarów i usług lub ich właściwości.
Iceland Foods Ltd, skarżąca, dokonała w EUIPO zgłoszeń oznaczenia słownego ICELAND i oznaczenia graficznego Iceland dla szeregu towarów i usług, odpowiednio, w dniach 19 kwietnia 2002 r. i 12 lutego 2013 r. Następnie do Wydziału Unieważnień EUIPO zostały złożone dwa wnioski o unieważnienie prawa do rozpatrywanych znaków towarowych w odniesieniu do niektórych towarów i usług oznaczonych tymi znakami towarowymi (
1). Wydział Unieważnień uwzględnił wspomniane wnioski o unieważnienie prawa do znaku w odniesieniu do wszystkich odnośnych towarów i usług.
Skarżąca wniosła wówczas dwa odwołania od każdej z decyzji Wydziału Unieważnień. Decyzjami z dnia 15 grudnia 2022 r. (zwanymi dalej „zaskarżonymi decyzjami”) Wielka Izba Odwoławcza oddaliła te odwołania. Wielka Izba Odwoławcza stwierdziła, że sporne znaki towarowe są postrzegane przez właściwy krąg odbiorców, a mianowicie ogół anglojęzycznych odbiorców w Unii Europejskiej, jako wskazanie, iż oznaczone nimi towary i usługi pochodzą z Islandii, i że należy je uznać za opisowe (
2). Stwierdziwszy, że do odmowy rejestracji oznaczenia jako unijnego znaku towarowego wystarczy, aby zastosowanie znalazła choćby jedna z bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji, Wielka Izba Odwoławcza stwierdziła, że, w każdym wypadku, gdyby sporne znaki towarowe należało również zbadać pod kątem ich charakteru odróżniającego (
3), w sposób nieunikniony zostałyby one uznane za pozbawione takiego charakteru (
4).
5).
Ocena Sądu
Sąd przypomniał przede wszystkim, że wykluczone są dwa rodzaje rejestracji nazw geograficznych. Pierwszy z nich dotyczy rejestracji nazw geograficznych jako znaków towarowych, gdy oznaczają one określone miejsca geograficzne, które ze względu na daną kategorię towarów lub usług cieszą się już uznaniem lub są z nich znane i które w konsekwencji w odczuciu zainteresowanych kręgów wykazują z nią związek. Drugi odnosi się do rejestracji nazw geograficznych, które mogą być używane przez przedsiębiorstwa i które muszą pozostawać również dla nich dostępne jako wskazówki pochodzenia geograficznego danej kategorii towarów lub usług.
Ponadto Sąd stwierdził, że ocena opisowego charakteru spornych znaków towarowych wymaga uwzględnienia wszystkich istotnych czynników, takich jak znajomość Islandii i jej cech charakterystycznych oraz związek między kategoriami towarów i usług a spornymi znakami towarowymi.
W tym względzie Sąd zauważył, że sporne znaki towarowe oznaczają nazwę państwa położonego w Europie, obejmującego wprawdzie stosunkowo słabo zaludnione terytorium, ale posiadającego powierzchnię większą niż powierzchnia niektórych państw członkowskich Unii i Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG).
Sąd stwierdził zatem, że słowo „Iceland” jest znane znaczącej części właściwego kręgu odbiorców, składającego się z ogółu angielskojęzycznych odbiorców w Unii.
Ponadto Sąd potwierdził, że dowody, na których oparła się Wielka Izba Odwoławcza, wskazują, po pierwsze, że Islandia jest krajem dbającym o środowisko, w szczególności ze względu na liczne elektrownie geotermalne i wodne, po drugie, że Islandia jest popularnym celem podróży turystycznych, i po trzecie, że Islandia oferuje szeroką gamę towarów i usług, utrzymując jednocześnie w ich kontekście rozwinięte stosunki handlowe z państwami EOG.
Sąd zauważył również, że należy wziąć pod uwagę całokształt okoliczności istniejących w dniu dokonania zgłoszenia rozpatrywanego znaku towarowego, w tym poprzez uwzględnienie podejścia prospektywnego, i nie ograniczać się jedynie do kwestii „renomy”, jaką Islandia cieszy się wśród właściwego kręgu odbiorców lub jaką może się cieszyć w przyszłości w związku z towarami i usługami oznaczonymi spornymi znakami towarowymi. Ponadto różne cechy charakterystyczne Islandii są istotne w celu ustalenia, w jakim zakresie pochodzenie geograficzne rozpatrywanych towarów lub usług może w oczach zainteresowanych kręgów mieć znaczenie dla oceny jakości lub innych właściwości danych towarów lub usług. Z tych samych względów Sąd orzekł, że Wielka Izba Odwoławcza słusznie uwzględniła dobrobyt gospodarczy, w tym ocenę produktu krajowego brutto, wykwalifikowaną siłę roboczą lub obecność różnych gałęzi przemysłu, ponieważ kryteria te mogły pozwolić na ustalenie, czy Islandia może stać się znana lub uznana jako miejsce pochodzenia geograficznego rozpatrywanych towarów i usług.
Następnie, co się tyczy towarów obejmujących żywność pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz płyny przeznaczone do spożycia przez ludzi, Sąd uznał, że sporne znaki towarowe mają charakter opisowy w odniesieniu do tych towarów. I tak w dniu rejestracji spornych znaków towarowych Islandia wytwarzała i eksportowała takie towary oraz mogła wytwarzać i inne towary, w związku z czym gdy któryś z tych towarów jest sprzedawany pod jednym ze spornych znaków towarowych, to może być postrzegany jako pochodzący z tego kraju. Ponadto, nawet przy założeniu, że aktualny wywóz żywności przez Islandię nie stanowi względnie dużej części jej eksportu w ogólności, Sąd uznał, że twierdzenie to nie pozwala na podważenie związku opisowego między znakami towarowymi a objętymi nimi towarami, ponieważ nie uwzględnia ono prospektywnego spojrzenia na związek, jaki można w sposób rozsądny ustalić między spornymi znakami towarowymi a objętymi nimi towarami.
Wreszcie Sąd stwierdził, że Wielka Izba Odwoławcza przeprowadziła szczegółową analizę opisowego charakteru spornych znaków towarowych w odniesieniu do wszystkich rozpatrywanych towarów i usług. Ponadto, co się tyczy graficznego znaku towarowego Iceland (
6), Sąd dodał, że ani typografia, ani kolor spornego znaku towarowego nie nadają mu nietypowego lub uderzającego aspektu. Element słowny tego znaku towarowego jest bowiem przedstawiony za pomocą standardowej białej czcionki, bez żadnej szczególnej cechy typograficznej. Wprawdzie jest on umieszczony na prostokątnym czerwonym, pomarańczowym i żółtym tle, którego żółto-pomarańczowe cieniowanie sprawia wrażenie nieco wyblakłego, jednak kolorowe tło, w szczególności w kolorze pomarańczowym i żółtym, jest zasadniczo powszechne stosowane w reklamie lub na opakowaniach, w związku z czym konsument uzna je za element dekoracyjny. W tych okolicznościach elementy graficzne spornego znaku towarowego służą wyłącznie uwydatnieniu elementu słownego wspomnianego znaku towarowego i w żaden sposób nie zmieniają opisowej treści przekazu tego elementu.
7) dotyczącego ograniczenia skutków znaku towarowego, który miałyby pozwalać na używanie nazwy „Iceland” podmiotom islandzkim, Sąd przypomniał, że przepis ten ma w szczególności na celu rozwiązanie problemów pojawiających się w przypadku rejestracji znaku towarowego składającego się w całości lub w części z nazwy geograficznej i nie nadaje osobom trzecim prawa do używania takiej nazwy jako znaku towarowego, lecz ogranicza się do zapewnienia, że będą one mogły używać tej nazwy w sposób opisowy, to znaczy jako oznaczenia pochodzenia geograficznego, pod warunkiem że używanie go odbywa się zgodnie z uczciwymi praktykami w przemyśle i handlu. Ponadto okoliczność, że art. 12 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 ma na celu zapewnienie, by wszyscy przedsiębiorcy mogli swobodnie używać oznaczeń odnoszących się do właściwości towarów i usług, nie pozwala na zapewnienie ochrony interesu ogólnego leżącego u podstaw art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia. Przeciwnie, okoliczność ta wysuwa na pierwszy plan interes w tym, by podstawa, i to bezwzględna, unieważnienia określona w art. 51 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) wspomnianego rozporządzenia nr 40/94 faktycznie znajdowała zastosowanie w przypadku każdego oznaczenia mogącego wskazywać właściwość towarów lub usług, dla których znak towarowy został zarejestrowany.
1) Towary i usługi należą do klas 7, 11, 16, 29–32 i 35 oraz do klas 29, 30 i 35 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r.
2) W rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ( Dz.U. 1994, L 11, s. 1 ), następnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej ( Dz.U. 2009, L 78, s. 1 ), a obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej ( Dz.U. 2017, L 154, s. 1 ).
3) W rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) wyżej wymienionego rozporządzenia (WE) nr 40/94, następnie art. 7 ust. 1 lit. b) wyżej wymienionego rozporządzenia (WE) nr 207/2009, a obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) wyżej wymienionego rozporządzenia (UE) 2017/1001.
4) Twierdzenie wnoszących o unieważnienie prawa do znaków, zgodnie z którym rozpatrywane znaki towarowe są sprzeczne z porządkiem publicznym {w rozumieniu art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 [następnie art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009, a obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001] w związku z art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 40/94 [następnie art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 207/2009, a obecnie art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia 2017/1001]}, zostało odrzucone przez Wielką Izbę Odwoławczą jako niedopuszczalne ze względu na jego spóźnione przedstawienie. W konsekwencji kwestia ta nie została zbadana ani przez izbę odwoławczą, ani następnie przez Sąd.
5) Sprawa Iceland Foods/EUIPO – Íslandsstofa (Promote Iceland) i in. (ICELAND) (T‑105/23) dotycząca słownego znaku towarowego ICELAND oraz sprawa Iceland Foods/EUIPO – Icelandic Trademark (Iceland) (T‑106/23) dotycząca graficznego znaku towarowego Iceland.
6) Wyrok z dnia 16 lipca 2025 r., Iceland Foods/EUIPO – Icelandic Trademark (Iceland) ( T‑106/23 , EU:T:2025:730 ).
7) Następnie art. 12 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, a obecnie art. 14 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.
Tekstas iš mūsų archyvo (Europos Sąjungos leidinių biuro „Cellar“ duomenys). Commission Decision 2011/833/EU — free reuse incl. commercial; attribution to EUR-Lex / Court of Justice of the European Union required; EUR-Lex is not the authentic record of the Court.